TEXT

उप्यमानं मुहुः क्षेत्रं स्वयं निर्वीर्यतामियात् ।
न कल्पते पुनः सूत्यै उप्तं बीजं च नश्यति ।
एवं कामाशयं चित्तं कामानामतिसेवया ।
विरज्येत यथा राजन्न् अग्निवत्कामबिन्दुभिः ॥ ३४ ॥
 
upyamanam muhuh ksetram
svayam nirviryatam iyat
na kalpate punah sutyai
uptam bijam ca nasyati
evam kamasayam cittam
kamanam atisevaya
virajyeta yatha rajann
agnivat kama-bindubhih
upyamanam-being cultivated; muhuh-again and again; ksetram-a field; svayam-itself; nirviryatam-barrenness; iyat-may obtain; na kalpate-is not suitable; punah-again; sutyai-for growing further harvests; uptam-sown; bijam-the seed; ca-and; nasyati-is spoiled; evam-in this way; kama-asayam-full of lusty desires; cittam-the core of the heart; kamanam-of the desirable objects; ati-sevaya-by enjoyment over and over again; virajyeta-may become detached; yatha-just as; rajan-O King; agni-vat-a fire; kama-bindubhih-by small drops of clarified butter.