TEXT

दौर्भाग्येनात्मनो लोके विश्रुता दुर्भगेति सा ।
या तुष्टा राजर्षये तु वृतादात्पूरवे वरम् ॥ २० ॥

daurbhagyenatmano loke

visruta durbhageti sa

ya tusta rajarsaye tu

vrtadat purave varam

daurbhagyena-on account of misfortune; atmanah-of herself; loke-in the world; visruta-celebrated; durbhaga-most unfortunate; iti-thus; sa-she; ya-who; tusta-being satisfied; raja-rsaye-unto the great king; tu-but; vrta-being accepted; adat-delivered; purave-unto King Puru; varam-benediction.